علاوه بر تندیسهای تخریب شده صلصال و شهمامه، این محوطه شامل بیش از ۷۵۰ غار و حفرهی صخرهای است که با ظرافت در دل کوه تراشیده شدهاند. این غارها به عنوان معابد، صومعهها و پناهگاههای راهبان استفاده میشدند و دیوارهای آنها با نقاشیهای ارزشمندی تزئین شده است.
تحقیقات باستانشناسی نشان میدهد که برخی از این نقاشیهای دیواری (فرسکها) که با استفاده از رنگهای معدنی و گیاهی خلق شدهاند، قدیمیترین نمونههای استفاده از «رنگ روغن» در جهان (قرن ۷ میلادی) محسوب میشوند. این آثار هنری ترکیبی از سبکهای هنری ساسانی، هندی و هلنیستی (یونانی) هستند که نشاندهنده اهمیت بامیان به عنوان یک چهارراه فرهنگی در قلب آسیا و مسیر اصلی جاده ابریشم است.