این ساز معمولاً از چوب درخت توت ساخته میشود و دارای دو تار است که در گذشته از روده حیوانات و امروزه از نایلون تهیه میشود. بدنه دمبوره برخلاف بسیاری از سازها، به صورت یکپارچه تراشیده میشود که این مهارت نجاری سنتی، خود بخشی از میراث صنایع دستی منطقه است.
موسیقی دمبوره با اشعار عامیانه و قصههای حماسی گره خورده است و در محافل فرهنگی، شبنشینیهای ماه رمضان و جشنهای نوروزی جایگاه ویژهای دارد. نوازنده دمبوره که اغلب «دمبورهنواز» یا «بخشی» نامیده میشود، با بداههنوازی و خواندن اشعار، تاریخ شفاهی و ارزشهای اخلاقی جامعه را منتقل میکند. این ساز ساده اما پرمعنا، صدای بومی و اصیل زندگی روستایی و عشایری در کوهپایههای هندوکش است.