این سازه که قدمت آن به دوران هخامنشی بازمیگردد، دارای مادرچاهی به عمق بیش از ۳۰۰ متر است که حفر آن در آن دوران، با ابزارهای ساده دستی، یک شگفتی بینظیر به شمار میرود. طول این قنات به بیش از ۳۳ کیلومتر میرسد و مجموعهای از کانالهای تو در تو است که آب را از دل کوهستان به دشتهای تشنه میرساند.
این شاهکار مهندسی نشاندهنده مدیریت خردمندانه منابع آب و فرهنگ همکاری جمعی (نظام بنهبندی) در فلات ایران است. قنات قصبه پس از ۲۵۰۰ سال همچنان جاری است و به عنوان نمادی از پایداری تمدن ایرانی در قلب کویر مرکزی شناخته میشود.