این هنر که ریشهای چند هزار ساله در خراسان بزرگ دارد، شامل دانش شناسایی سنگ (بهویژه فیروزه نیشابور و عقیق) و تکنیکهای سنتی تراش دستی است که جلا و روحی خاص به سنگ میبخشد.
مخراجکاری یا سوار کردن سنگ بر روی رکابهای نقره با طرحهای اسلیمی و ختایی، ترکیبی از دقت ریاضی و ظرافت هنری است. این صنعت دستی که همچنان در بازارهای قدیمی و حجرههای سنتی اطراف حرم مطهر زنده است، پیونددهنده هنر اصیل ایرانی با اقتصاد زیارتی و سنتهای دینی منطقه است.