قدمت این بنا به حدود قرن ۱۳ تا ۱۴ میلادی (حدود ۷۰۰ تا ۷۵۰ سال پیش) بازمیگردد. بالتیت برای قرنها مرکز قدرت حکومت محلی هونزه (Princely State of Hunza) بود که توسط فرمانروایانی با عنوان «میر» (Mir) اداره میشد. واژه «بالتیت» در زبان محلی بروشسکی (Burushaski) به معنای «قلعه بالا» یا «دژ مرتفع» است.
دره هونزه محل سکونت اقوام بومی با زبان «بروشسکی» (Burushaski) است؛ زبانی ایزوله (language isolate) که تاکنون خویشاوندی اثباتشدهای با هیچ خانواده زبانی شناختهشدهای ندارد. این ویژگی، هونزه را از نظر زبانشناسی به یکی از منحصربهفردترین مناطق جهان تبدیل کرده است.
معماری بالتیت ترکیبی از سنتهای تبتی، کشمیری و بومی قراقرومی است. مصالح اصلی شامل سنگ، چوب (گردو، بید و ارس) و خشت خام است. بخشهای مهم قلعه شامل تالارهای سلطنتی با سقفهای چوبی کندهکاریشده، اتاقهای مسکونی خاندان میر، آشپزخانه و انبارهای ذخیره مواد غذایی، برجهای دیدهبانی با شکافهای تیراندازی، فضاهای خدماتی و زندان است. این قلعه به دلیل موقعیت استراتژیک خود، بر بخشهایی از مسیرهای دره هونزه و شاخههای فرعی جاده ابریشم شمالی نظارت داشته است.
امروزه قلعه بالتیت به موزه و مرکز فرهنگی تبدیل شده و مجموعهای از آثار تاریخی، ابزارهای سلطنتی و اشیای فرهنگی در آن نگهداری میشود. مرمت گسترده این بنا توسط «بنیاد آقاخان برای فرهنگ» (Aga Khan Trust for Culture) در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ انجام شد که نقش مهمی در حفظ و بازسازی معماری اصیل آن داشت.
این اثر در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو (UNESCO Tentative List) قرار دارد و هنوز ثبت جهانی نشده است.