به قلم آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد
این ماه هفتاد و پنجمین سالگرد بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی است زمانیکه بشر آگاهی یافت از ویرانی که بمبی هسته ای می تواند ایجاد کند. رنج ماندگاری که برای "هیباکوشا" یعنی بازماندگان بمباران اتمی در هیروشیما و ناگازاکی، به وجود آمده، باید به ما انگیزه روزانه برای از بین بردن تمام تسلیحات هسته ای بدهد. بازماندگان، داستان های خود را به اشتراک گذاشته اند تا وحشتی که درهیروشیما و ناگازاکی تجربه کرده اند هرگز فراموش نشود. با این حال تهدید هسته ای بار دیگر در حال رشد است.
شبکه ای از توافقنامه ها و ابزارها برای جلوگیری از استفاده از این سلاح های یگانه در ویرانگری و در نهایت برای از بین بردن آن ها ایجاد شده است. اما این چارچوب ده ها سال بدون استفاده مانده، شروع به فرسایش کرده است. توان بالقوه استفاده از سلاح های هسته ای - عمدا، تصادفی یا در نتیجه محاسبه اشتباه - به شکل خطرناکی بالا است.
با تحریک های ناشی از تنش های فزاینده بین المللی و از میان رفتن اعتماد، روابط میان کشور هایی که دارای سلاح های هسته ای هستند در حال گذر به تقابل های خطرناک و بی ثبات کننده است. در حالی که دولت ها بیش از اندازه برای امنیت به سلاح های هسته ای وابسته هستند، سیاستمداران مبادرت به لفاضی هیجانی درمورد استفاده احتمالی آن ها می کنند و مبالغ هنگفتی را برای بهبود کشندگی آن ها اختصاص می دهند، پولی که بهتر بود صرف توسعه پایدار و صلح شود.
برای دهه ها، آزمایش هسته ای منجر به پیامدهای وحشتناک انسانی و زیست محیطی شد. این یادگار از دوران گذشته باید برای همیشه در همان جا بماند. تنها ممنوعیتی قانونی - الزام آور و قابل ارزیابی در مورد آزمایش های هسته ای می تواند به این مهم دست یابد. پیمان جامع ممنوعیت آزمایش هسته ای ارزش خود را به اثبات رسانده است، اما هنوز برخی از کشورها این معاهده را امضا یا تصویب نکرده اند و مانع از تحقق آن در ظرفیت کامل اش به عنوان عنصری اساسی در چارچوب حذف سلاح های هسته ای شده اند.
همراه با تغییرات اقلیمی، سلاح های هسته ای، تهدیدی وجودی برای جوامع ما محسوب می شوند. بیشتر حدود ۱۳هزار تسلیحات هسته ای که هم اکنون در زرادخانه های جهانی موجود است، بسیار مخرب تر از بمب هایی هستند که بر هیروشیما و ناگازاکی ریخته شده اند. هرگونه استفاده ممکن است باعث فاجعه ای بشری با نسبت های غیرقابل تصور شود.
زمان آن فرا رسیده است که به درک جمعی بازگردیم که جنگ هسته ای برنده ندارد و نباید رخ دهد همچنین به توافق جمعی برسیم که باید در راستای جهانی عاری از سلاح های هسته ای و روحیه همکاری تلاش کنیم که امکان پیشرفت تاریخی جهت حذف آن ها را محقق می سازد.
انتظار می رود ایالات متحده آمریکا و فدراسیون روسیه به عنوان دارندگان حدود 90 درصد از سلاح های هسته ای راه را رهبری کنند. پیمان جدید "کاهش سلاح های راهبردی" موسوم به START محدودیت ها ی اثبات شده را حفظ می کند. تمدید آن به مدت پنج سال، وقت را می خرد برای مذاکره درباره توافق های جدید، از جمله آوردن بالقوه سایر کشورهای دارای سلاح هسته ای به پای میزمذاکره.
سال آینده، سازمان ملل متحد کنفرانس بررسی پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای (NPT) ، یکی از موفق ترین توافق های امنیتی بین المللی را برگزار می کند. این تنها شامل تعهدات مبتنی بر پیمان است که توسط پنج کشوری که بیشترین سلاح های هسته ای را دارند به منظور پیگیری حذف سلاح های هسته ای و تحمیل تعهدات قابل اثبات به منظورعدم توسعه یا دستیابی به تسلیحات هسته ای، انجام شده است. عضویت جهانی آن به این معنی است که اکثریت قریب به اتفاق جامعه بین الملل به این تعهدات متعهد هستند. کنفرانس بازنگری پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای فرصتی برای مهار فرسایش نظم هسته ای بین المللی است.
خوشبختانه، اکثر کشورهای عضو سازمان ملل متحد نسبت به هدف جهانی عاری از سلاح هسته ای، متعهد مانده اند. این در 122 کشور حمایت کننده از تصویب پیمان منع سلاح های هسته ای، منعکس شده است. آن ها درک می کنند که عواقب استفاده از سلاح های هسته ای فاجعه بار خواهد بود. نمی توانیم خطر هیروشیما یا ناگازاکی دیگری یا بدتر از آن را قبول کنیم. همانطور که در مورد رنج های "هیباکوشا" تأمل می کنیم ، اجازه دهید این فاجعه را فریاد گسترده ای برای بشریت تلقی کنیم و به جهانی عاری از سلاح های هسته ای بپردازیم.