هنر و صنایع دستی آذربایجان

هنر و صنایع دستی آذربایجان

 

دستاوردهای فرهنگ موسیقی آذربایجان نتیجه فرایند تاریخی قرن ها شکل گیری و توسعه نسخه های اصیل و عمیق واقع گرایانه است. فرهنگ موسیقی سنتی آذربایجانی با دو لایه عظیم نشان داده می شود: موسیقی فولکلور ، شامل آهنگ ها ، رقص ها و موسیقی حرفه ای برای استفاده از هنر موگام و شعر موسیقی آشیق ها نیز مرتبط هستند. خالقان هنر موگام و آشیگ از افراد حرفه ای بسیار واجد شرایط بودند ، در حالی که آوازها و رقص ها توسط مردم ایجاد و "صیقل داده می شدند" فولکلور موسیقی آذربایجانی به طور ارگانیک با شعر عاشقانه محلی ارتباط دارد. آهنگ ها ، رقص ها و موسیقی ویژگی های ضروری هر جشن بود. هنر آشیگ نه تنها در استعداد شاعرانه ، بلکه در استعداد آواز ، در مهارت نواختن موسیقی و رقص نیز بروز می کند. آشیگ دستان (ترانه های حماسی) و همچنین ترانه و بداهه نوازی همراه با سازهای زهی ، بادی و کوبه ای می خواند. هنر آوازی و سازهای آشیگ بر اساس ملودی های کلاسیک (بیش از 80) است که هر یک از آنها دارای انواع مختلف بداهه نوازی است. رپرتوارهای آشیگ همچنین دارای ترانه های محلی و "deyishme" (رقابت های موسیقی-شعر) بود. مشهورترین آشیق ها - گوربانی ، عباس توفارگنلی (شانزدهم شانزدهم) ، شیکسته شیرین (قرن هجدهم) ، آلسکر (قرن نوزدهم) بودند. آهنگ های ashig Alesker پر از حواشی است و در تمام مناطق آذربایجان محبوب است. ملودی های رقص آذربایجانی ، که به دو ویژگی صاف (سوزما) ، زنده (ترکمه ، یالی) و سریع (جنگی و غیره) تقسیم می شوند ، با ویژگی های اصلی ملی متمایز می شوند. اوج تفکر تئوریک موسیقی در خاورمیانه و خاورمیانه با نام یک نظریه پرداز برجسته موسیقی - صفی الدین ارومیوی از ارومیه (ایران ، استان آذربایجان غربی) که نت موسیقی را در قرن XIII ایجاد کرد و پیروان او - عبدالگادیر ، مرتبط است. ماراگی موسیقیدان چند ریا ، ماراگی آثاری خلق کرد که تأثیر زیادی در رشد اندیشه نظری موسیقی-داشتند. در فرمان (فرمان) تامرلان (1397) ، ماراگی را "پادشاه متخصصان موسیقی" می نامیدند. منابع ادبیات (epos عامیانه "Kitabi Dede Gorgud" ، آثار کرفیه شعر کلاسیک آذربایجانی نظامی ، مهستی ، نسیمی ، فوزولی. واگیف و غیره) شواهدی از غنای فرهنگ موسیقی آذربایجان. موسیقی محلی آذربایجان دارای هفت نوع آواز موسیقی است: رست ، شور ، سگاخ ، شوشتر ، بایاتی-شیراز ، چهارگاخ ،humayun ، که هرکدام به دلیل ویژگی احساسی خاص قابل توجه هستند. سازهای ملی وجود دارد که این رفتارها با آنها انجام می شود - سازهای زهی زهی (کمانچه) ، سازهای زهی نواخته شده با چیدن (تار ، ساز ، ود) ، سازهای بادی (توتک ، بالابان ، زورنا) و سازهای کوبه ای (دف ، ناگارا ، gosha-nagara). هنر آواز عامیانه بسته به ژانر (آهنگ های آیینی ، خانگی ، غنایی ، تاریخی و دیگر آهنگ ها) بسیار متنوع است. آهنگ های کارگری از نوع کشاورزی - زراعی ، برداشت ، علف های هرز برنج و غیره (khollo-var، sayachi) - موقعیت های محکمی را به دست آورده اند در تمرین موسیقی. آهنگ های فصلی و تعطیلات (ovsun ، آهنگ های نوروز- بایرام) نیز بسیار گسترده هستند. فرهنگ موسیقی آذربایجان با مفهوم "موگام" پیوندی ناگسستنی دارد. نسل هایی با سنت های این نوع موسیقی پرورش یافتند. mugam با تمام رویدادهای مهم و تعطیلات مرتبط است. موگام - بخشی از زندگی مردم آذربایجان است ، بخشی از روح آنها است. موگام به طور سنتی توسط خوانندگان - khanende اجرا می شود ، که معمولاً با سه گانه موسیقی همراه است - تار زهی ، کمانچه و دف (تامبورین). مدرسه موگامات شوشا در هجدهم میلادی - در آغاز قرن نوزدهم شکل گرفت و از چندین مدرسه خلاق منزوی تشکیل شده بود که در راس آن ها مجریان و مجریان برجسته ای قرار داشتند. این مدرسه نه تنها در قفقاز ، بلکه در کل خاورمیانه مشهور بود. موگاماتیست هایی که همه قوانین عملکرد موگام را مطالعه کردند ، بهترین سنت های پیشینیان خود را جذب کردند ، این سنت ها را با دقت حفظ کردند ، توسعه و غنی سازی کردند و به نسل بعدی منتقل کردند. بنابراین ، آنها سبک آواز و سنت های خود را ایجاد کردند. در آن زمان موگام ها اساساً در مراسم عروسی و اعیاد برگزار می شد. با شروع نیمه دوم قرن نوزدهم در شوش ، تشکیل مجلسی های شاعرانه و موسیقی - جلسات موسیقی شاعران و نوازندگان ، به یک سنت تبدیل شد. مجلسی های مشابه توسط شاعر آذربایجانی خورشود بانو آتاوان و دانشمند ، شاعر ، هنرمند و موسیقی شناس برجسته - میرمحسن نواب برگزار شد. مجلیس با تشریفات عروسی تفاوت زیادی داشت. این جلسات فرصت های خوبی برای صحبت در مورد ادبیات ، نقاشی ، بحث در مورد مشکلات زیبایی شعر ، موسیقی و اجرای موگام بود. خوانندگان جوان در آن جلسات شرکت می کردند و برنامه اجرا می کردند. این نوعی آزمون برای آنها بود. کسی که از آن عبور کرد و بسیار مورد استقبال قرار گرفت - راه خلاقانه خود را شروع کرد. خوانندگان قره باغ به متن شعری موگام اهمیت زیادی می دادند. آنها توجه ویژه ای به ارتباط متقابل موسیقی و کلام داشتند. به طور معمول ، در موگام ها از غزال شاعران شرقی کلاسیک مانند حافظ ، سعدی ، فضولی ، واگیف ، ناتاوان استفاده می کردند. بعضی اوقات از متنهایی که توسط خودشان تدوین شده استفاده می کردند. در سال 1897 ، برای اولین بار در شوشا ، به سرپرستی نویسنده برجسته عبدالرحیم-بی حقوردی اف ، یک صحنه موسیقی "مژنون و لیلی" روی صحنه رفت. این نمایش لباس مجلسی با توجه به متن قسمت آخر شعر "Leyli and Mejnun" ساخته شاعر بزرگ آذربایجانی Fuzuli بود. خواننده مشهور جبار آریاگدی اوغلو نقش Mejnun را بازی کرد. این اجرای موسیقی با لذت روبرو شد. این یک رویداد بسیار مهم در زندگی موسیقی نه تنها در آذربایجان ، بلکه در کل قفقاز بود و زمینه های خوبی برای ایجاد تئاتر موسیقی در آذربایجان ایجاد کرد. در سال 1908 اوزیر حاجی بیلی ، بر اساس این اجرای که در کودکی توسط او دیده شد ، اولین اپرای موگام آذربایجانی "Leyli and Mejnun" را ساخت. این اپرا اولین اپرای شرق محسوب می شود. "کنسرت های شرقی" در شوشا و باکو موفقیت چشمگیری کسب کرد. این اجراها نقش مهمی در هل دادن هنر موگام به مراحل کنسرت و همچنین در ایجاد ذائقه زیبایی شناختی بالای شنوندگان داشتند. از جمله نوازندگان موگام در قرن های XIX - XX خوانندگانی مانند جبار گاریاگدی ، حاجی گوسی ، مشعلی جمیل عمیروف ، ذولف آدیگژالوف ، خان شوشینسکی ، حاجی بابا حسینوف هستند. صدیخ اسد اوغلو (سدیجان) ، بهرام منصوروف ، احمد باکیخانوف و قربان پریموف. بنابراین ، مغام که بیانگر چشم انداز ، ذهنیت مردم است ، توسعه یافت در کارهای مجری حرفه ای موگام بنیان فرهنگ موسیقی ملی آذربایجان است. زندگی می کند ، رشد می کند ، در بزرگترین صحنه های جهان اجرا می شود و با دقت به نسل بعدی منتقل می شود. موگام با گذر از قرن ها و شکل ها و اشکال مختلف ، یکی از عمیق ترین افشاگری های میراث موسیقی مردم شرقی است. موگام ، علیرغم تعلق خاطرش به کل جهان شرقی ، فقط در آذربایجان دارای پیشرفتی خاص بود ، به کوچکترین جزئیاتی. فقط در اینجا می توان ژانرهایی مانند "ضرب موگام" و "جاز موگام" را یافت که فقط در آذربایجان وجود دارد و در کل جهان به عنوان گونه های اصلی شناخته شده اند. در 7 نوامبر 2003 ، یونسکو موگام آذربایجانی را به عنوان یکی از شاهکارهای میراث شفاهی و غیر مادی بشریت اعلام کرد و بر ارزش هنری خاص آن ، نقش مثبت آن به عنوان منبع الهام خلاق و گفتگوی بین فرهنگی تأکید کرد. از اواخر قرن نوزدهم موسیقی اروپا ، عمدتا روسی ، به زندگی موسیقی آذربایجان نفوذ می کند.

هنر و صنایع دستی

 

در باکو ، ارکسترهای سمفونیک و یک گروه اپرای خصوصی ایجاد شد. اوزیر حاجی بیلی پایه های فرهنگ موسیقی معاصر آذربایجان را بنا نهاد. وی تئوری آداب موسیقی آذربایجان را شرح داد ، اولین اپراهای ملی و کمدی های موسیقی را خلق کرد. ژانر سمفونیک که در دهه 20-30 در آذربایجان در طول قرن XX ظاهر شد (م. ماگومایف ، A.Zeynalli) در 40-60 به اوج خود رسید. گارا گارایف ، که آثار وی ویژگی های ملی و ویژگی های سبک موسیقی معاصر را گرد هم آورد ، فشار آورد موسیقی آذربایجانی به هنر موسیقی جهانی تبدیل شد و در ردیف مدرسه آهنگسازان قرار گرفت. فیکرت آمیروف ژانر موگام سمفونیک را ایجاد کرد ("شور" و "کرد اوشاری" ، "گلوستان بایاتی- شیراز"). اولین نمونه های عاشقانه ملی متعلق به A. Zeynalli (دهه 20 قرن 20) است. اوزیر حجیبیوف ژانر جدیدی ایجاد کرد - غزلی عاشقانه بر اساس اشکال شعر شرقی. خلاقیت آهنگسازان و مجریان مشهور - بلبل ، رشید بهبودوف ، نیازی ، سلیمان آلسکروف ، واگیف مصطف زاده ، مسلم ماگومایف ، عارف ملیکف ، علیم گاسیموف و بسیاری دیگر جایگاه شایسته موسیقی آذربایجانی در هنر جهان را فراهم کرد.

 

۴ خرداد ۱۴۰۰
تعداد بازدید : ۴۸
کد خبر : ۶,۹۱۰

نظرات بینندگان

برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.